مقبولیت مدیریت ریسک بنگاه
مقبولیت مدیریت ریسک بنگاه ترجمه: محمد آزاد
پذیرش ERM توسط تولیدکنندگان در یک بازار بینالمللی
در این مقالهی خاص، کوپرز گروه تولیدکنندگان صنعتی را در زمینه مدیریت ریسکهای موجود در قلب محیط اقتصادی آشفته مورد بررسی قرار میدهد. برای بسیاری از مدیران اجرایی، روشهای مدیریت ریسک "سعی و موفقیت" سطح مشابهی از اطمینان را ارائه میدهد بطوریکه مدیریت به دنبال راهکارهایی است تا موضوع را به یک اقتصاد پیچیدهتر و جهانی تعمیم دهد. برای مثال، اگر بازار بینالملل در حال رشد بوده و اقتصاد ایالات متحده به نظر برسد که به سمت رکود در حرکت است، تولیدکنندگان بطور فزایندهای در مییابند که آنها باید در برابر ریسکهای جدید ناشی از نیازهای مشتریان در بازارهای نوظهور پیشدستی کرده و کنشگر ظاهر شوند. همچنین، تکنیکهای مدیریت موجودی و محصول باعث میشوند تولیدکنندگان بیش از پیش به زنجیرهی عرضه اتکا کنند بخصوص در زمانی که ریسکها در زنجیرهی عرضه در حال رشد و افزایش هستند.
بنابراین باعث تعجب نیست، اگر تولیدکنندگان صنعتی بیشتر مبتنی بر ایالات متحده گزارش کنند که برنامههای مدیریت ریسک بنگاه را به نحوی میپذیرند که سازمانهایشان را در تحقق اولویتهایشان کمک نماید.
اغلب تولیدکنندگان معترف به ارزش هستند
65 درصد از آزمونشوندگان موافق بودند که برنامههای جاری ERM شان کمک میکند سازمانشان موفقتر باشد، در حالیکه تنها 18 درصد مخالف بودند. بعلاوه دو سوم از موافقین (65 درصد) عقیده دارند که اجرای اثربخشتر برنامه ERM به باقی ماندن سازمانشان در جمع رقبای اصلی کمک خواهد کرد.
اغلب مدیران رده بالا بر برنامه مدیریت ریسک بنگاه نظارت دارند
همچنین بررسی شرایط مربوط به ERM نشان میدهد که در واقع مدیریت رده بالاتر اغلب مسوولیت نظارت بر آن را بر عهده دارد. 47 درصد پاسخدهندگان اظهار داشتهاند که مدیریت ارشد مالی مسوولیت اصلی اجرایی در برنامه ERM شرکتشان را برعهده دارد، و فقط 13 درصد گفتهاند که این مسوولیت برعهده مدیرعامل است. بعلاوه، 40 درصد از پاسخ دهندگان بیان داشتند که برنامه ERM شان برای کمیته حسابرسی هیئتمدیره شفاف است، به همین اندازه (یعنی40 درصد) گزارش کردند که شفافیت بصورت متوسط بوده و تنها 7 درصد معتقد بودند که شفافیت چندانی در خصوص برنامه ERM شان وجود ندارد.
هنوز هم جا برای کار و بهبود وجود دارد
مدیریت ریسک بنگاه در صنعت تولیدکنندگان هنوز یک پدیده نوظهور تلقی میشود و با توجه به نظر این گروه جا برای کار بسیار دارد. تنها 33 درصد پاسخدهندگان معتقد بودند که برنامههای ERM آنها خیلی کارا هست، 42 درصد متوسط و 13 درصد ناکارا. رضایتمندی نسبت به سایر کارکردهای مدیریت ریسک درسازمانها دارای وضعیت مشابهی بود. 30 درصد از پاسخدهندگان بسیار رضایت داشتند، در حالیکه 53 درصد رضایت نسبی و 5 درصد هم که ناراضی بودند. جالبتر اینکه، اگرچه نسبت بالایی از آزمون شوندگان معتقد بودند که برنامه ERM شان رضایتبخش نیست، ولی 48 درصد آنها معتقد بودند که این برنامه در صورت ارزشیابی توسط یک موسسه رتبهبندی میتواند بهبود چشمگیری داشته باشد.
نمایه مقابل، موافقان و مخالفان با موضوعات مطروحه را نشان میدهد (بر حسب درصد)، مابهالتفات تا صد مربوط به نسبتی است که پاسخ دریافت نشده است.
دیدگاه ما؛ در اولویت قرار دادن ERM گامی است بسوی ایجاد مزیت رقابتی
چهل و دو درصد از پاسخدهندگان بیان کردند که ERM در حال تبدیل شدن به یک اولویت بالا در سازمان آنها است. برعکس، 43 درصد با این عقیده موافق نبودند. این رویکرد کلنگر به مدیریت ریسک اولین گام است و شرکتها هنوز برای داشتن ERM اثربخش و کارا کار دارند. تولیدکنندگانی که به ERM اعتقادی نداشتند باید توجه داشته باشند که سایرین برای باقی ماندن در جمع رقبا و داشتن مزیت رقابتی در صنعت این رویکرد را بعنوان یک گام ضروری پذیرفتهاند.
سایر نتایج این تحقیق در نمایههای زیر ارائه شده است.
منبع:
Manufacturing Barometer: Special issue 3Q 2007, PricewaterhouseCoopers